Popular Posts

Monday, April 25, 2011

आठवण............

आठवण............

आयुष्याच्या या रम्य पहाटे,
आठ्वानिंचा सूर्य उगवे हा,
बेधुंद होई मन माझे,
तुझ्या शिवाय करमे ना.

कुनासाठी तरी झुरने,
हे मला पटले नसते,
तुझ्या आठ्वानिंशिवाय जगने,
हेच मला खटकले असते.

रविकिरनांच्या आगमनाने,
दवबिंदुही विरून जातो
थोडयाश्या या सुखागमनाने,
जुना दुःख ओघ सरून जातो.

तुझ्या आठवाणित रमने,
हेच आता माझे जिणे,
जणू पावसाच्या आगमनाची,
चातकाने वाट पाहने.

आज कसे काय असे घडले,
जुन्या आठवणीनि मन रडले,
सुखाच्या या राखीव क्षणी,
परतिसाठी हे मन सरसावले......

आज तुला मनसोक्त रडायचय.............

आज तुला मनसोक्त रडायचय.............

आज तुला मनसोक्त रडायचय,
रडून घे.......
सुदैवावर कि दुर्दैवावर,
याचा विचार सोडून दे.

जवा एवढ्या सुखाने,
दुःख पर्वता तोडून दे,
नियतीच्या या अजब खेळास,
जिद्धिने जिंकुन घे.....

जवाएवढया सुखावर,
नसतो आनंद मानायचा,
दुखाला सामोरे जा,
सुख हे येतच राहत.

कमजोर कधी समजू नकोस,
तुझ्या या खंबीर मनास,
पड़ती बाजू घेण्यापेक्षा,
चिकटून रहा थोड्याश्या स्वाभिमानास.

कर्म आपले करत राहायच,
दुखाचा भागाकार होत राहतो,
शेवटी जी बाकी राहील,
त्यातच सुखाचा वाटा असतो.

एका मागुन एक दुःख आली,
म्हणून का ही तुझी अवस्था झाली,
अश्रुना गाळन्याने आता,
ती कुठे कमी झाली.

जीवन जरी दुखी असल,
दुस्र्यावरती जगणार,
तरी ते बांडगुळ नसत,
दुस्र्यावरती जगणार अन् मरणार,

तुझ जीवन तू जगत जा,
कोणावरही अवलंबुन राहू नकोस,
आतल्या आत कुढन्यापेक्षा,
रागाने तू पेठुन उठ.

देवाने देताना सुख दिल,
तितकच वाटुन दुःख दिल,
फ़क्त तुझ्या नशिबाने त्याला वाटताना,
मन थोड कंजुष केल,

भावना जर दिल्या नसत्या,
तर भावनिक होता आल नसत,
पण भावनां शिवाय असनारयाला,
मानुस म्हणन कस जमल असत......

जगण कसतरिच होत.........

जगण कसतरिच होत.........

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा आपलंच अस कोणी मन दुखावत,
तू माझा तू माझा म्हणून,
अलगदच दूर जात.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा स्वार्थासाठी कोणी फसवत,
मन गुंतलय अस दाखवून,
सहजच मनातल काढून घेत....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा जीवनाचा अर्थ कोणी बदलत,
अगोदर मैत्रीचा अर्थ सांगुन,
नंतर मैत्रिलाच नीरर्थक बनवत.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा मैत्रितच स्वार्थ दिसतो,
स्वार्थाने माखलेले हे जग,
आणि त्यात आपला मित्र दिसतो...

जगण कसतरिच होत
जेव्हा आपलच मन रडत असत,
आणि आपले म्हनवणारे त्यावेळी,
बिनदिक्त पणे दूर जातात...
जगण कसतरिच होत,
जगण कसतरिच होत.........

नियतीचा नियम!!!

नियतीचा नियम आहे हा मित्रा,
काटा लागला तरी चालाव लागत,
रक्त बंबाळ होउन गेलास जरी तरी
जीवन हे जगाव लागत........

ओल्या जखमा सुखविन्यासाठी,
तुटली स्वप्न जोडण्यासाठी,
जखमांवर मीठ चोळन,स्व्प्नाचे तुकडे वेचण,
हे सारं तर करावच लागत........

अशी काय तुझी अवस्था झाली,
कि तू स्वतास हसू लागलास,
भाग्य समज मित्रा तुझ,
तू स्वतालाच ओळखु लागलास....

यम् तुला मागतोय देवाकडे,
देव हसतोय पाहून यमाकडे,
दुसरया बाजूने विचार कर मित्रा,
एवढ़ काय आहे तुझ्याकडे..........

रस्त्यावरचा कुत्रा भोकतोय,
त्याला त्याच काम करुदे,
काय विचार करतोस त्या कुत्र्याचा,
त्याचहि शेपूट वाकडच आहे........

तिच्या जाण्याने तू दुखावला आहेस,
म्हणून तू प्रेमापासून दूर आहेस,
तिला मनातून मिटवले आहेस,
मग का तिचा आता विचार करतो आहेस............

या जगात खरे प्रेम शिल्लक आहे,
नाहीतर तुझे आईवरचे प्रेम "काय" आहे?
तुझे स्वताच्या जीवनावर काय आहे?
म्ह्ननुन सांगतो या जगात खर प्रेम शिल्लक आहे

होत अस कधी कधी.........

होत अस कधी कधी.........

होत अस कधी कधी.........
काहीतरी लिहावस वाटताना,
शब्दच सापडत नाहित,
काहि गुणगुणावस वाटताना,
नेमके सुरच सापडत नाहित...

शब्द साथ देत नाहित म्हणून,
मनाला रोखून धरु नकोस,
मनातल्या सुन्दर भावनाना,
शब्दासाठी रखडवू नकोस.....

सर्व कहानी विरून जाते,
यात काय एवढे मोठे,
शब्दानिच नवी कहानी मिळते,
हे कसे तू विसरून जाते.....

शब्द साथ सोडत नाहित,
शब्द साथ देतात,
सुप्त भावनाना मांडन्यास,
लेखनीची साथ देतात......

म्हणून सांगतो..........
होत अस कधी कधी,
म्हणून आपण कधीही,
शब्दांची साथ सोडायची नसते

का? अचानक........................

का? अचानक........................

का? अचानक.......
असे हे दिवस बदलतात,
क्षणात होत्याचे नव्हते करतात,
दुखाना अचानक सुखात बदलतात,
सुखाना अचानक दुखात बदलतात,

का? अचानक........................
मला थोड़े यश मिळताच,
माझ्या यशावर जलू लागतात,
माझ्या प्रगतिच्या वाटेवर,
का असे काटे पसरवितात,

का? अचानक........................
जर माझी जबाबदारी वाढतेय,
तर यांचे काय कमी होतेय,
जरी मला वरुन मान मिळतोय,
तरी यांना मी तरी कुठे कमी देतोय,

का? अचानक........................
कालपर्यंत माझ्या मदतीला येणारे,
आज हाकेला दुर्लक्ष करतात,
काय माझा दोष आहे,
ज्याची मला शिक्षा देतात,

का? अचानक........................
अशी मानसे बदलतात,
माझ्या चंगुलपनाचा फायदा घेतात,
मी चांगले बोलतोय,
मग ते का वाकडयात शिरतात,

का? अचानक........................
कालपर्यंत वरुन चांगले भासनारे,
आज का मागुन सुरे खुपसतात,
मी तोंडावरच चांगले वाईट बोलतो
मग ते का मागुन वार करतात
का? अचानक........................का? अचानक........................का? अचानक........................का? अचानक........................का? अचानक........................

हे बंध रेशमाचे...................

हे बंध रेशमाचे...................

हे बंध रेशमाचे,
ना फक्त एका धाग्याचे,
न तूटनारया विश्वासाचे,
भाऊ बहिनिच्या नात्याचे,
अस्तित्व याचे फार पुर्विचे,
हे बंध रेशमाचे,

हे बंध रेशमाचे,
नाते ना या परिचे,
जगतात या घडिचे,
पोवाडे किती म्हणावे,
भाऊ बहिनिच्या प्रेमाचे,
हे बंध रेशमाचे,

हे बंध रेशमाचे,
प्रेम झळकते यात भाऊ बहिनिचे,
एकमेकांसी सांभाळन्याचे,
प्रतीक हे खरया प्रेमाचे,
पण निमित्त मात्र राखिचे
हे बंध रेशमाचे,

हे बंध रेशमाचे,
ढाल तलवार बनावे,
हे ध्येय्य भाऊरायाचे,
प्रेम धाग्यात बांधावे,
हे आद्य कर्तव्य बहिनिचे,
हे बंध रेशमाचे,
हे बंध रेशमाचे,

जमतय मला.........

जमतय मला..........
उगाचच चांगल बोलुन फसवीनारयांशी,
त्यांच्याच भाषेत बोलन......
जमतय मला............

जमतय मला............
या स्वार्थी जगाशी,
सहजच नात जोडायला
जमतय मला.................

जमतय मला............
कुठेतरी हरवलेल मन,
थारयाव़र ठेवन....
जमतय मला............

जमतय मला............
उगाचच न रड़ता,
हसून रडवन
जमतय मला.............

जमतय मला............
या निष्टुर जगाशी,
कठोरपने वागायला
जमतय मला............

मी..............

मी..............

माझ हे असच असत.....................
कधी हसण असत,
तर कधी उगाचच रडण असत,
आनंदोस्तवातही तोंड रडव असत.

माझ हे असच असत.....................
समोरचा कितीही बोलो,
माझ गप्प बसन असत,
गंमतीवरही रागावन असत.

माझ हे असच असत.....................
खरया मैत्रिला न समजता,
मन दुश्मनाच्या मैत्रित असत,
अन् खरया मैत्रिचा अपमान करत असत.

माझ हे असच असत.....................
बसल्या बसल्या विचारत हरवन,
सहजच खिडकिबाहेर पाहन,
मान वळवून स्वताशिच हसन,

माझ हे असच असत.....................
ती पाहेल म्हणुन,
हळूच तिची नजर चुकवन,
जुन्या चुकिला पुन्हा घाबरण.

माझ हे असच असत.....................
कुणीतरी पाह्तय म्हणुन,
मान खाली घालून चालन,
पण नंतर हळूच प्रेमावर कविता करण.

माझ हे असच असत.....................
प्रथम खरी मैत्री शोधन,
नंतर खर प्रेम शोधन,
दोन्हींच्या भंगानंतर उगाचच रडन..

माझ हे असच असत.....................
माझ हे असच असत.....................

मैत्री...............

मैत्री...............

जीवनाच्या वाटेवर,
कधीही कुनाशी हसलो नसतो,
तुला न भेटल्याने,
खरया मैत्रिला मुकलो असतो.

मैत्रिच्या या नंदनवनात,
ना कुनावरही बंधन असत,
हलुवारपणे जोड्लेल्या,
दोन मनांच स्पंदन असत.

मैत्रिच्या या कालिला,
स्वताहून फुलू द्यायच असत,
ओढून ताणून फुलविन्यापेक्षा,
वाट पाह्न्यातच खर धैर्य असत.

भरपुरश्या मित्र मैत्रिनिंपेक्षा,
खरया मैत्रित रहाव,
कुनाशितरी बोलन्यापेक्षा,
खरया मैत्रिला जपाव.

कुनाशितरी मैत्री होतेय,
तर दोन पावल पुढे जाव,
खरा मित्र मागे राह्तोय,
तर लगेचच मागे वलाव.

भले जरी जीवन संपले,
मैत्री कधी थान्बवु नये,
दोन खरया मित्रांच्या मनात,
गैरसमजाला थारा देऊ नये

खुप दिवसांनी..............

खुप दिवसांनी..............

खुप दिवसांनी..............

खुप दिवसांनी आज कुणाशी बोलावस वाटत,
मनातल्या भावानांना आज प्रस्थान करावस वाटत,
ती ऐकेल म्हणून,
खुप बोलावस वाटत,
ती वाचेल म्हणून,
खुप लिहावस वाटत.

खुप दिवसांनी आज कुणाशी बोलावस वाटत,
कुणाच्यातरी आठवनीत रमावस वाटत,
सहजच ती आठवल्यावर गालात हसावस वाटत,
छानस लाल गुलाब तिला दयावस वाटत,
त्यावेळच तीच हास्य पाहावस वाटत.

खुप दिवसांनी आज कुणाशी बोलावस वाटत,
सर्व काही विसरून तिला आठवावस वाटत,
तिच्या आठवनिंमध्ये बावळट व्हावस वाटत,
तिची वाट पाहत उभ राहावास वाटत,
तिला येताना पाहून तिच्याकडेच पाहावास वाटत.

खुप दिवसांनी आज कुणाशी बोलावस वाटत,
तिने माझी आठवन काढावी अस वाटत,
याच विचाराने बहरलेल मन पहावस वाटत,
सहजच ती समोर आली तर,
तिला ते मन दाखवावस वाटत.

आई.......

आई.......
आठवणित रडतोय तुझ्या मी.....
भेटायास मज येशील ना????
विरहात कोलमोड़तोय तुझ्या मी...
सावरन्यासी तू येशील ना....

आई..................
स्वार्थाने बरबटलेल्या या जगात,
गुरफटून गेलोय मी,
सोडवून मजला या स्वार्थजालातुन,
दूर कुठेतरी नेशील ना....

आई..............
या दुनयेशी लढीन मी,
करीन मी घनघोर युद्ध,
पण न जाणे तुझ्या आठ्वानिने,
मन माझे का कमजोर होत.....

आई...............
माझ्या मनातल तुझ पद,
अढळ असेल तुझ्यासाठी,
साथजन्म विसरणार नाही मी,
तू जे केलेस माझ्यासाठी,

आई...............
तुझ माझ्यासाठी धड़पडन,
मलाही कळतय,
थान्बवू शकत नाही म्हणुन,
मन माझ इथे जळतय...
आई................... आई...............
आई...............
आई...............

नाराज व्ह्यायच तर.................................

नाराज व्ह्यायच तर.................................

नाराज व्ह्यायच तर.................................
नाराज व्ह्यायच तर कुनासाठी व्ह्यायच,
ज्याला आपल मानल त्याच्यासाठी व्ह्यायच,

विसरायच असेल तर कुणाला विसरायच,
ज्याला आपल म्हणुन लक्षात ठेवायच होत.

विचारायाच असेल तर कुणाला विचारायाच,
ज्याला स्वताच्या मनातल कधी सांगितल होत,

रागावायाच असेल तर कुनावर रागावायाच,
ज्याच्या रागाला कधी समजून घेतलेल असत,

मैत्रिची काळजी हेच त्याच्या रागाच कारण असत,
आपलेपना टिकवनं हेच त्याच्या विराहाच निमित्त असत,

विसरंन सोप नसत,
ज्याला मनातल माहित असत,

नाराज होण्याची धमकी देऊन,
नविसरन्यातच मैत्रीच बंधन असत,

प्रेम करणे.....................

प्रेम करणे

प्रेम करणे

प्रेम करणे कठिन नाही,
पण त्याची शिक्षा भोगने सोपे नाही,
मी केली ती चुकच मोठी,
पण तुझी शिक्षा काही छोटी नव्हती,

जरी मी तुझ्यावर कविता रचली,
तरी तू आहेस आहेस मनातून उतरलेली,
तुला पाहून माझी वाट चुकली,
आतातरी धरणार नाही ती वाट चुकलेली,

शांत राहून फक्त तुला पाहिले,
मनामध्ये फक्त तुला राखले,
आयुष्यात प्रथम मनाने "जे" केले,
"ते" पुन्हा होणार नाही जरी जीवन संपले,

जरी दुसरयाने तुला नकाराले,
तर हे मन नसेल तुझ्यासाठी थांबलेले,
माझ्या मनाने जे झेलले,
ते तुला कसे माहित होणार भले,

भुतकाळात जी चुक केली,
भविष्यात ती होणार नाही,
भुतकाळात केली चुक जरी,
भविष्यात असेल ती दुखद स्वप्नापरी,

मी केले ते प्रेम नव्हतेच मुळी,
जे क्षणों क्षणी मन जाळी,
तुला पाहून भल्या सकाळी,
आता हलणार नाही माझी गाल खळी,

बस्...! भरपूर केल्या कविता,
भरपूर केली तुझी स्तुति,
मलाच काय ती मस्ती,
सगळ्या जगात तूच आवडलीस मला जास्ती,

कहर केला या मनाने,
दुख वाटे आठ्वानिने,
सुख वाटे एकट्या जिवाने,
जेव्हा पासून नाही तुझे येणे जाणे,

एकदाच काय ते संपले,
भरतीपूर्वी सुकून गेले,
आयुष्यभर नाही भले,
पण एक वर्षात ते संपले..................................

लोक पाह्तायत म्हणुन............

लोक पाह्तायत म्हणुन............

लोक पाह्तायत म्हणुन,
मित्र कधी जमवायाचे नसतात,
गरज भागली म्हणून,
अचानक दूर करायचे नसतात...

मैत्री नसावी स्वार्थासाठी,
नका वापरु मित्राला स्वतासाठी,
मैत्री करावी त्याच्या चांगल्या गुणांसाठी,
अन् टिकवावी ती एकमेकांसाठी,

रोज गोड गोड बोलन,
याला खरी मैत्री म्हनायच नसत,
दिवसातून एकदातरी मित्राला आठवण,
हे खरया मैत्रीच लक्षण असत.....

तो माझा चांगला मित्र,
अस फ़क्त बोलायच नसत,
मनात त्याच स्थान नेहमी,
त्याच्यासाठीच अढळ ठेवायच असत.....

लोक पाह्तायत म्हणुन....................
लोक पाह्तायत म्हणुन..............
लोक पाह्तायत म्हणुन..............

"तू" आणि "तो"

"तू" आणि "तो"

तुझ्या आकाशरुपी जीवनात,
"तो" ढगासारखा येउन गेला,
"तू" हरवलिस "ज्या" च्या सुगंधात,
"त्या" च्या येण्याचा कधी अर्थ जाणला?????

आजची तुमची प्रेमकळी,
फुलेल ती एका गोड सकाळी,
फुलान्यास ही गोड कळी,
जावी लागेल रात्र काळी!!!!

आज तुझे जे मन जाळी,
तेच लिहिले असावे तुझ्या भाळी,
तुझ्या आठवणी ठेव जवळी,
एक दिवस याच हलवतिल तुझ्या गालखळी!!!!!

तुझ्या आयुष्याच्या वाटेवर,
तू फक्त "त्या" ची वाट पाहिलिस,
"त्या" चे आयुष्य असेल कोणत्या काटयावर,
याची कधी चाचपड़नी केलीस!!!!!

"त्या" च्या एका पावलावर,
तू एकच पाउल ठेऊ नकोस,
दडपण जरी असले मनावर,
तरी मनामध्ये काही ठेऊ नकोस!!!!

प्रेम कर तू त्याच्यावर,
पण मनापासून मनावर,
विश्वास ठेव तुझ्या प्रेमावर,
जसा गुलाबचा काटयावर!!!!!!

जशी पावसाची ओढ़ चातकाला,
जशी लाटाची ओढ़ किनारयाला,
तशी प्रेमाची ओढ़ तुमच्या मनाला,
ना उमजनार ते सहजा सहजी कुणाला!!!!

त्याच्या मदतीने मिळते तुझ्या जीवनाला दिशा,
हीच असावी खरया प्रेमाची नशा,
तूच ठरव तुझ्या प्रेमाची दिशा,
सहजच संपेल ही काळ निशा,

प्रेमात त्याच्या जीव देण्याचा,
विचार सुद्धा करू नकोस,
तो सहजा सहजी तुला विसरन्याचा
किंचित आशावादही ठेऊ नकोस

अर्थ नाही मन गुंतवन्यात,
जर त्याच्या नसेल काही मनात
असेल ताकद जर तुझ्या प्रेमात,
तो चुकुनही गुंतनार नाही दुसरया कुणात

जीवनाच्या वाटेवर,
प्रेमाची त्याला हाक दे,
लगेचच त्याने ओ दिली,
तर निसंकोच त्याला साथ दे

गुंतताना प्रेमात त्याच्या,
विसरु नकोस मायबापांसी,
अडकताना बंधनात प्रेमाच्या,
बांधील रहा कुटुन्बाशी

"त्या"च्या साठी जीव देताना,
तुझ्या जीवाची पारख कर,
तुझ्या जीवणावर अवलंबून असणारया,
"त्या" दोन जिवांची काळजी कर

"प्रेमाच्या" या रोपटयाला,
"मैत्रीच" पाणी दे,
"विश्वासाच" ख़त दे,
तरच हे रोपट खुलून दिसेल

चांदणे जरी मोहक दिसले,
तरी सूर्य उगवायचा थान्बत नाही,
प्रेम जरी गोड वाटले
तरी जबाबदारिचा ओघ थान्बत नाही

प्रेमाच्या या रानावनात,
'वनवासी' तु होऊ नकोस,
मनातल्या भावना मनात ठेउन,
'त्याच्या' भावनांचा अनादर करू नकोस

ओठावर जे येते,
ते मनात दाबून ठेऊ नकोस,
कगदावरती प्रेम काव्य करण्यात,
जीवन व्यर्थ घालवू नकोस

प्रेम करणे

प्रेम करणे

प्रेम करणे कठिन नाही,
पण त्याची शिक्षा भोगने सोपे नाही,
मी केली ती चुकच मोठी,
पण तुझी शिक्षा काही छोटी नव्हती,

जरी मी तुझ्यावर कविता रचली,
तरी तू आहेस आहेस मनातून उतरलेली,
तुला पाहून माझी वाट चुकली,
आतातरी धरणार नाही ती वाट चुकलेली,

शांत राहून फक्त तुला पाहिले,
मनामध्ये फक्त तुला राखले,
आयुष्यात प्रथम मनाने "जे" केले,
"ते" पुन्हा होणार नाही जरी जीवन संपले,

जरी दुसरयाने तुला नकाराले,
तर हे मन नसेल तुझ्यासाठी थांबलेले,
माझ्या मनाने जे झेलले,
ते तुला कसे माहित होणार भले,

भुतकाळात जी चुक केली,
भविष्यात ती होणार नाही,
भुतकाळात केली चुक जरी,
भविष्यात असेल ती दुखद स्वप्नापरी,

मी केले ते प्रेम नव्हतेच मुळी,
जे क्षणों क्षणी मन जाळी,
तुला पाहून भल्या सकाळी,
आता हलणार नाही माझी गाल खळी,

बस्...! भरपूर केल्या कविता,
भरपूर केली तुझी स्तुति,
मलाच काय ती मस्ती,
सगळ्या जगात तूच आवडलीस मला जास्ती,

कहर केला या मनाने,
दुख वाटे आठ्वानिने,
सुख वाटे एकट्या जिवाने,
जेव्हा पासून नाही तुझे येणे जाणे,

एकदाच काय ते संपले,
भरतीपूर्वी सुकून गेले,
आयुष्यभर नाही भले,
पण एक वर्षात ते संपले..................................

शेवटचे पान....

शेवटचे पान....

शेवटचे पान....
वहितिल सर्वात महत्वाचे पान,
यालाच मिळते हक्काचे मान पान,
उगवातो विचार मनात,
तो उमटतो शेवटच्या पानात......

तेच ते शेवटचे पान......
शोधून सापडनार नाही असे हक्काचे ठिकान,
साधे दिसुनही असते मोत्याची खाण,
किती विचार केला मनात,
लगेच उतरे या पानात..

तेच ते शेवटचे पान......
मन झेलते किती मान अपमान,
सगळे अनुभवते हे शेवटचे पान,
सहजरीत्या खोटे बोलते हे मन,
पण चुकुनही निघणार नाही खोटे हे पान....

तेच ते शेवटचे पान......
कोणाचा झाला जर प्रेमभंग,
बाहेरून गायले जरी श्लोक अभंग,
दाखविला नाही बाहेरून संबंध,
पण शेवटच्या पानात येतो प्रेमाचा सुगंध......

तेच ते शेवटचे पान......
वहिसारखे असते जीवनाचे शेवटचे पान,
खुप काही बोलते जरी नसली जबान,
तन मन नसले जरी जवान,
तरी साथ देते हे शेवटचे पान...

तेच ते शेवटचे पान......
तरुणपण जाते जेव्हा संपून,
म्हातारपन येते जेव्हा सरून,
नाही ठेवले असता काही देऊन घेउन,
अलगदच जे जाते उलगडून.....

तेच ते शेवटचे पान......
जेव्हा सावरू शकत नाही जिवानाची कमान,
डगमगू लागते हे शेवटचे पान,
जरी फाडून दिले हे पान,
तरी याची जागा घेते अगोदाराचे पान....
तेच ते शेवटचे पान......
तेच ते शेवटचे पान......

मी........... माझे जीवन

मी........... माझे जीवन

काय माझे जीवन हे असे,
ज्याला प्रेमात पड़ने जमत नाही,
मैत्रिची कास धरतोय मी,
पण प्रेमाशिवाय करमत नाही..

मैत्रिच्या शोधातिल हे मन,
प्रेमाताही कधी पडले होते,
कुणाच्या तरी दुखाविन्याने,
चार हात दूर राहिले उभे....

मैत्रिचे शंखशिंपले,
कर्तव्याच्या जाळ्यात कधी अडकले,
कधी मैत्रिलाच प्रेम समजून,
अजानतेपणी हे पाप केले......

कुणीतरी वाचावी,
म्हणुन नव्हती कविता रचलेली,
"जी" ने ती वाचली,
ती मैत्रीपासून दूर गेली......

ती सुद्धा अशीच आलेली,
न बोलाताच निघून गेली,
मी फ़क्त कविता रचली,
ना नंतर मात्र कधी आठवन काढली........

आताही जीवनाने असाच खेळ केला,
शांत बसलेल्या माझ्या मनाला,
जाणून बुजुन त्रास दिला,
खुप दिवसांनि रुदयात दुखाचा हुंकार आला......

बस! थांबवायचय या चक्राला,
ज्यात दुखाची किनार हर सुखाला,
माज्या मनात जो गैरसमज झाला,
तो तिच्याही मनात असेल का भला....

तिच्या गैरसमजाने मी का रागावालो,
नंतर मीच का तिच्यात गुन्तलो,
मी आयुष्यात पुन्हा चुकलो,
स्वताच्या नाजरेतुन पुन्हा उतरलो....

का मी असा चुकलो,
कर्तव्यापासून दूर गेलो,
शुद्ध मैत्रिला सोडून कुठेतरी वाहत गेलो.....

माफ कर तू मला,
चुक झाली एक क्षणाला,
मी समजावतोय या मनाला,
हे तरी कळतय का तुला......

विसर तू माझ्या चुकिला,
किती शिक्षा देशील या मनाला,
तू जो अबोला धरला,
हेच जाळी माझे मन क्षनाक्षनाला......

बेसावध क्षणी पाय घसरला माझा,
मैत्रित अपमान केला तुझा,
मान्य आहे मला गुन्हा माझा,
दे तू मला वाटेल ती सजा......

पण, अबोला असा धरु नकोस,
मैत्रितुन तरी मला वगलू नकोस,
आयुष्यातल्या या पहिल्या चुकीचा
दाह आयुष्यभर मला देऊ नकोस..........................

चारोळी.............


चारोळी.............

१) क्षणोंक्षणी तुला भेटन्यास,
मारल्या तुझ्याभोवती चकरा...
आता किनारयावर आहे खरा,
पण आत ओढ़तोय मला तुझा प्रेमभोवरा....

२) तुला देण्यात माझा,
स्वछ हेतु होता,
तू घेताना चुकलिस,
यात माझा काय दोष होता...

३) मनात येण जाण,
सुखकारक होत,
मानत राहून जाळण,
दुःख कारक वाटत...

४) सायंकाळ होवू लागताच,
का सूर्य झुकू लागतो,
का त्याचा सोबती ढग,
लाल रंगाने रंगु लागतो.....

५) एकाच वारयाच्या झूलुकेने,
एवढी सारी पाने गलु लागतात,
पानाने भरलेल्या त्या झाडास,
क्षणात बोडके करतात

६) तू माझ्याकडे पाहताना,
मी का दुर्लक्ष करतो,
तू जर नाही दिसलीस,
तर मी का उदास होतो..

७) जीवन जगता यावे,
म्हणुन तुला स्विकारले,
तूच जर नाकारले,
तर काय माझ्याकडे राहिले...

८) तुझे माझे प्रेम हे,
होते कळी प्रमाने फुलत ते,
पण एके संध्याकाळी कसे,
गेले सुकून फुला प्रमाणे

Wednesday, April 20, 2011

विश्वास....... (घात)......

कसा कोणावरही विश्वास ठेवू,
नकळत कसा कोणात गुंतुन जावू,
गुलाब म्हणुन कोणास गोंजारु,
तर काट्यानी रक्तबन्बाल होवू,

मन माझे विश्वास ठेवान्यास जाई,
तेथेच त्याचा घात होई,
विश्वासाने मन कोणास देई,
नेमके त्यानेच माझी साथ सोडावी,

मनापासून कुणालातरी आपले मानावे,
कधी नव्हे ते त्याला सारे सांगावे,
गरज म्हणून त्याने ते ऐकावे,
संपताच गरज त्याने ते सोडून द्यावे,

विश्वासु असे ना उरले जगात,
ना कुणी "जे" राहिल मनाच्या गाभारयात,
"ज्याना" राखून ठेवले या मनात,
ते दूर झाले एका क्षणा

जगण कसतरिच होत.........

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा आपलंच अस कोणी मन दुखावत,
तू माझा तू माझा म्हणून,
अलगदच दूर जात.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा स्वार्थासाठी कोणी फसवत,
मन गुंतलय अस दाखवून,
सहजच मनातल काढून घेत....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा जीवनाचा अर्थ कोणी बदलत,
अगोदर मैत्रीचा अर्थ सांगुन,
नंतर मैत्रिलाच नीरर्थक बनवत.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा मैत्रितच स्वार्थ दिसतो,
स्वार्थाने माखलेले हे जग,
आणि त्यात आपला मित्र दिसतो...

जगण कसतरिच होत
जेव्हा आपलच मन रडत असत,
आणि आपले म्हनवणारे त्यावेळी,
बिनदिक्त पणे दूर जातात...
जगण कसतरिच होत,
जगण कसतरिच होत.........

जगण कसतरिच होत.........

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा आपलंच अस कोणी मन दुखावत,
तू माझा तू माझा म्हणून,
अलगदच दूर जात.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा स्वार्थासाठी कोणी फसवत,
मन गुंतलय अस दाखवून,
सहजच मनातल काढून घेत....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा जीवनाचा अर्थ कोणी बदलत,
अगोदर मैत्रीचा अर्थ सांगुन,
नंतर मैत्रिलाच नीरर्थक बनवत.....

जगण कसतरिच होत,
जेव्हा मैत्रितच स्वार्थ दिसतो,
स्वार्थाने माखलेले हे जग,
आणि त्यात आपला मित्र दिसतो...

जगण कसतरिच होत
जेव्हा आपलच मन रडत असत,
आणि आपले म्हनवणारे त्यावेळी,
बिनदिक्त पणे दूर जातात...
जगण कसतरिच होत,
जगण कसतरिच होत.........

आठवण............


आठवण............

आयुष्याच्या या रम्य पहाटे,
आठ्वानिंचा सूर्य उगवे हा,
बेधुंद होई मन माझे,
तुझ्या शिवाय करमे ना.

कुनासाठी तरी झुरने,
हे मला पटले नसते,
तुझ्या आठ्वानिंशिवाय जगने,
हेच मला खटकले असते.

रविकिरनांच्या आगमनाने,
दवबिंदुही विरून जातो
थोडयाश्या या सुखागमनाने,
जुना दुःख ओघ सरून जातो.

तुझ्या आठवाणित रमने,
हेच आता माझे जिणे,
जणू पावसाच्या आगमनाची,
चातकाने वाट पाहने.

आज कसे काय असे घडले,
जुन्या आठवणीनि मन रडले,
सुखाच्या या राखीव क्षणी,
परतिसाठी हे मन सरसावले......

Vinmara Acharekar Article

Vinmara Acharekar Article

Posted by Picasa